Klimaatweerbaarheid vraagt om investeerbare structuren
De schade door overstromingen, droogte en bosbranden neemt toe, maar de financiering van adaptatie houdt geen gelijke tred. Overheidsgeld alleen is volgens Aiyer onvoldoende. Het probleem is dat veel adaptatieprojecten klein, verspreid en versnipperd zijn, waardoor ze voor beleggers lastig te financieren zijn. Daar komt bij dat projecten vaak slecht zijn voorbereid en dat er geen goede maatstaven zijn om resultaten te vergelijken. Een eerste oplossing is het bundelen van kleine projecten in grote, gespreide pools. Beleggers financieren liever een gespreide portefeuille dan één risicovol project. In Singapore haalde het Green Investments Partnership zo 510 miljoen dollar aan toezeggingen op.
Een tweede oplossing is risicodeling. Garanties, verzekeringsconstructies, catastrofeobligaties en first-loss-kapitaal van filantropen verschuiven een deel van het klimaatrisico naar kapitaalmarkten en (her)verzekeraars. Bij de Women’s Livelihood Bonds in Azië stapten zo partijen als Nuveen en APG in. Daarnaast is technische ondersteuning bij projectvoorbereiding nodig, en maatstaven die per klimaatrisico meten wat een project oplevert. Klimaatweerbaarheid wordt daarmee niet alleen een publieke opgave, maar vooral een kwestie van slim structureren, zodat private beleggers kunnen instappen.
Dit is een samenvatting van het volledige artikel op de site van GARP.
